در ديدگاه من

 

درياست آسمان و ندارد كرانه اي

 

جز بي نشانگي

 

از ساحلش نبوده خرد را نشانه اي

 

گفتم شبي به خويش:

 

اين آسمان پير

 

بحريست بيكرانه ولي چشم من مدام

 

دنبال ناخداست

 

پس ناخدا كجاست؟

 

در گوش من چكيد صدايي كه نرم گفت:

 

درياست آسمان و در آن ناخدا "خداست"

 

 

 

 

 

 

پ.ن: کمی گیج شده ام، همه چیز علامت سوال است بدون دونقطه ی پاسخ...