کودک خواهر من ،


نونهالی ست که من می بینم ،


 می کشد قد چو یکی ساقه سر سبز گیاه

 .
او چه داند که چرا


 باغ بی برگ و گیاه


 از درختان تنومند تهی ست


 او به من می گوید 

 چه کسی با تبر انداخته است


این درختان را بی رحمانه


او به من می گوید :


باز در باغ درختان تنومند و قوی

 

                                                خواهد رست ؟
من باو می گویم :


من نهالی بودم


که مرا محنت بی آبی در خود 
                                         _  افسرد .

 می توانی فردا


 توتنومند درختی باشی 


 او نمی داند ، اما 


 ریشه را با تیشه

 
صحبت از الفت نیست


 کودک خواهر من


نو نهالی ست که در حال برآورد شدن است


من باو می خواهم _


سخت هشدار دهم _ می ترسم


هیبت تیشه اش افسرده کند


 کودک خواهر من


غرق در بی خبری ست

 

حمید مصدق

 

 

 

 

پ.ن: پرنیان کوچولو امروز دو ساله شد، عزیزترینم تولدت مبارک

 

پ.ن: وبلاگم هم دو ساله شد!

 

پ.ن: ؟! گاهی سکوت بهترین همنشین است.