کس نیست در این گوشه فراموشتر از من

 

 

میخواستم، تجلی واژه های بی پایان باشم

آرام

صبور

مهربان...

نه برای تو، نه برای شما

برای خاطر خوب بودن!

برای آبروی خیس دعا،

برای شب های بی خوابی،

نمی دانستم نماد می شوم، نماد آرامش، صبوری، مهربانی...

نمی دانستم نقاب تلخ لبخند می شوم

و از حقیقتم تنها یک سایه می ماند،

                          که گویی توهم است!